14.12.2020, 18:36

SOL AYAĞIMDAN VAZGEÇTİM

Yalnızdım. “Kendi dünyama hapsolmuştum, diğerleri ile iletişim kuramıyordum. Varlığımı onların varlığından ayıran, beni onların hayatları ve faaliyetleri dışında tutan camdan bir duvar vardı sanki” diyor kendi hikayesini anlatırken o.

Öyle herhangi bir hikaye değil bu. Doğuştan beyin felci olan ve beş yaşına geldiği halde herhangi bir zeka belirtisi göstermediği için bedensel engelinin yanı sıra doktorlar da dahil herkesin zihinsel engelli olduğuna inanılan bir çocuğun hikayesi. Öyle ki yaşayan on üç kardeşin içinde “farklı” olduğuna inanan ve zaman zaman hiç normale dönemeyeceği, homurtulu bir ses çıkarmanın haricinde hiçbir zaman konuşamayacağı ve derdini anlatamayacağına inanıyordu kendisi bile. Tabii annesi hariç. Annesi inanmıyordu onun zihinsel engelli olduğuna ama ispat edecek bir delili de yoktu. Çaresizdi.

Ta ki bir gün kardeşlerinden birinin tebeşirini sol ayak parmaklarına alıp bir şeyler karalayışına kadar. İçinde biriken acıları, anlatamadığı ve akranları gibi davranamadığı için içinde günden güne biriken kırgınlıkları, isyanları vardı. Kendisine zihinsel engelli muamelesi yapıldığının da farkında olduğu için daha da katlanıyordu kendini ifade edememe acısı. Biriken isyanlarıyla kavradı tebeşiri ve bir şeyler çizebildi ayak parmaklarıyla. Mutfakta yemek yapan annesi elindeki işi bıraktı ve onu izlemeye başladılar hep birlikte. Annesi o an boşuna umut beslemediğini anladı. İşte bu bir ispattı. Bilimi yanıltan bir ispattı. Bu olay için de yıllar sonra “Ayak parmaklarımın arasında tuttuğum bir parça kırık tebeşirle yere çizdiğim o bir harf (A harfi) benim için yeni bir dünyaya giden yol, zihinsel özgürlüğümün anahtarıydı” diyecekti o.

Annesi çocuğundaki azmi görünce diğer kardeşlerinin defterlerinden yapraklar kopararak ve eline kurşun kalemler sıkıştırarak önce “A” harfini, sonra da bütün alfabeyi öğretti çocuğuna. Ona göre “alfabeyi bilmek savaşı kazanmanın yarısıydı.” Çünkü dışarıya karşı bir iletişim aracı geliştiriyordu artık. Alfabeyle yeni sözcükler, cümleler derken farklı bir güzergaha evrilecekti yolu. Sol ayağı ise bu yolda en büyük yardımcısı, en büyük dostu olacaktı. Oluyordu da. Onu temel iletişim aracı olarak görüyor, her geçen gün daha sıkı bağlanıyordu. Kendi ifadesiyle bulunduğu hapishanenin kapısının tek anahtarıydı o.

Artık tebeşir yerine kurşun kalem kullanıyordu. Her zamanki gibi mutfakta olan annesi, çocuğunun homurdanarak çıkardığı sese koşunca gördü son olanları. Yeni bir şeyler karaladığını anlamıştı. Koşarak geldi ve oğlunun kalemle “Anne” yazdığını gördü. Şaşırdı, şok oldu. Bir o kadar da mutluydu tabii. Duygularını gizleyemedi. Güvenini gösterdi evladına her zamanki gibi. İçinden ‘anne’ yazmak gelmişti. Çünkü ona inanan bir tek annesiydi. Hissediyordu bunu.

Aradan aylar, yıllar geçiyordu. O ise yeni kelimeler, cümleler derken gazetelerden öyküleri koparıp sol ayağıyla kağıtlara kopya ediyor, pratik yapıyordu. Yazmak iyi geliyordu. Ama zaman içerisinde sıkıldı ve kopya işlemini kendini ifade etmek için yeterli bulmadı. İçindeki isyanı bastırmanın başka yollarını arıyordu ki bir gün kardeşlerinden birine alınan boyalar dikkatini çekti. Bu defa boya fırçasını aldı yine sol ayak parmaklarının arasına. Sürekli dış dünyayla yeni iletişim yolları deniyordu bu asi çocuk. Kendini ifade etmek için her şeyi yetersiz buluyordu ve bu yüzden çok asabiydi. Fakat resim yapmak ona çok iyi gelmişti. Resim yaptıkça sakinleşiyor, yine kendi ifadesiyle ‘saldırgan’ olmuyordu. Sürekli ama sürekli resim yapıyordu. Tek tutkusu olmuştu adeta ve bir gün katıldığı resim yarışmasını kazanmış, haberlere konu olmuştu. “Resim yapmak benim için her şey demekti. Bu sayede kendimi birçok açıdan ifade etmeyi öğrenmiştim” diyordu bu konuda. Ama zamanla resim de tatmin etmez olmuştu onu. Anlatabilmek, konuşabilmek istiyordu. “Çarpık ağzım, yamuk ellerim ve işe yaramaz bedenim yüzünden bütün dünyaya kırgındım” cümlelerinden anlaşılıyor bu. Artık hikâyeler yazmaya başlamıştı. Kendi özgün hikâyelerini. Karakterleri, yerleri, olay örgüleriyle her şeyi kendi hayal gücüne, kendi dünyasına ait hikâyeler. İçsel savaşı hikâyelerine de yansıyordu elbette. “Çok kanlıydı” dediği hikâyelerinde karakterleri öldürmekle kalmıyor, en şiddetli ölümleri reva görüyor, ölüleri parçalara bile ayırıyor, kalan parçaları da etrafa dağıtıyordu. Böylece hayatının daha az sıkıcı olacağını düşünüyordu.

Sonra bir gün evlerine gelen bir doktor iyileşip iyileşemeyeceğini yani umut olup olmadığını anlamak için onu Londra’ya gönderdi. Sonuç güzel geldi. Kendisi isterse iyileşebilirdi ve zihninde oluşturduğu o kabus dolu günlerinden kurtulabilirdi. Bir dönüm noktasındaydı. Kararı da kurtulmak yönünde oldu zaten. “Tamam” dedi. Ama kurtulması için mühim bir tercih yapması gerekiyordu. Tek dostundan, tek iletişim aracı ve dış dünyaya açılan tek penceresini kapatması gerektiğini söylüyordu doktor. Sol ayağından vazgeçmesinden. İnanması güçtü onun için. Karşısında doktor, “Hiçbir şey yapmadan iyileşmen imkansız. Artık sol ayağını asla kullanmayacaksın” diyordu. Ama sol ayağı haricindeki hiçbir yerini anlamlı bulmuyordu ki o. “Geri kalanım anlamsız ve değersizdi. Sol ayağım bütün vücudumun çalışan tek yeriydi” diyordu. Onsuz yitik, güçsüz ve sessiz kalacağını düşünüyordu. Ama doktor kararlıydı, “Bunları yapmazsan hiçbir şekilde normal bir yaşam süremezsin” diyordu. Çünkü sol ayağını kullanırken bedeninin diğer kısımlarında baskı oluştuğunu ve sakat kasların daha da kötüleştiğini söylüyordu doktor. Kazanmak istiyorsa sahip olduğu her şeyi yani sol ayağını ortaya koymalıydı çaresi yoktu. Bu bir savaştı onun için ve bu savaşı mutlaka kazanacak, içindeki öfkeyi dindirecekti.

Klinikteki tedavilere başlamıştı ama çok zorlanıyordu. Bazı şeyler dile kolaydı fakat uygulamak o kadar kolay değildi. Zaman zaman özlüyordu eski dostunu. Çok ihtiyaç duyuyordu ancak kullanmaması gerektiğini biliyordu. İçindeki fırtınayı dindirmek için platonik olarak sevdiği kızla mektuplaşmaya başladı. Yazmak iyi geliyordu. Tedavisi de iyi gidiyordu. Nefes kullanmasını bile öğreniyordu homurdanmamak ve konuşabilmek için. Diğer egzersizleri de gayet iyi sonuçlar veriyordu.

Günden güne yaptıkları şeylerden tatminkar olmayınca kendi hikayesini yazmaya karar verdi. Ne de olsa zihinsel engelli olarak daha ilk başta etiketlenen ve annesinin inancı olmasa belki de hiçbir şey yapamayacak, konuşamayacak bir insandı. Hatta herkes onu zihinsel engelli zannedecekti. Kendisi bunun aksini söylemek isteyecek ama söyleyemeyecekti. Düşünmesi bile ne büyük bir acıydı. Bunun için bütün bunları yaşamış bir insan olarak içindekileri dışa vuracak ve kendi hikayesini yazacaktı. Bu onun için farklı bir deneyimdir. Bir gelişimdi. Bir ispattı. Kitabın ismini bile hazırlamıştı. “Bir zihinsel engellinin anıları” yazacaktı kitabın kapağında. Böyle bir ironi yaparak kendisinin zihninden şüphe eden doktorlara da okkalı bir tokat atmış olacaktı haliyle.

Kendisiyle ilgili epeyce yazı yazdırmıştı kardeşine. Kendisi söylemiş o da yazmıştı. Ancak kitabın iyi gidip gitmediğini birine sorması gerekiyordu. Aklına kendisini Londra’ya tedaviye gönderen doktoru gelmişti. Aradı ve bir kitap çalışması olduğunu söyledi. Doktor epeyce okudu yazılanları. Beğendi ancak yeterli bulmadı. Ona başta edebiyat olmak üzere geometriye kadar ders aldırttı. Artık hem bedeni hem de zihinsel dünyası değişiyor, iyileşiyordu. Doktoru ona beğendiği yazarların kitaplarından verdi. Edebi yönden nerede olduğunu görmesi ve kendisini sorgulaması için bir yöntemdi bu. Etkili de oldu. Üçüncü denemede artık başarmıştı. O artık kendi hikâyesini yazan bir yazardı. Çünkü ona göre konuşamamak ve anlatamamak en büyük engeldi. Çünkü insanın konuşamazsa kaybolacağını düşünüyordu. Dolayısıyla yazmak da konuşmanın bir yöntemiydi. Fakat tedavinin sonunda zaten artık konuşabiliyordu.

O artık engelli değil engelleri aşmış, zincirlerini kırmış bir insandı. Konuşabilen, derdini anlatabilen bir ressam ve kendi hikâyesinin mimarıydı. O artık “Sol Ayağım” kitabının yazarı, aynı isimli filmin de baş kahramanıydı. Ve o bütün bunları “her şeyim” dediği sol ayağından vazgeçerek başardı. Şayet ondan vazgeçmeseydi, belki de hayatı boyunca hiçbir şeyi elde edemeyecekti. Demek ki bazen, her şeye ulaşmak için her şeyinden vazgeçmek gerekirmiş…

Selam olsun, rahmet olsun sana Christy Brown...

Ben de artık vazgeçtim…

Sol ayağımdan…

Yorumlar (0)
18°
açık
banner62
Günün Anketi Tümü
Kahramanmaraş’taki 18 katlı bina, Yıkılmalı Mı? Yıkılmamalı Mı?
Kahramanmaraş’taki 18 katlı bina, Yıkılmalı Mı? Yıkılmamalı Mı?
Namaz Vakti 23 Nisan 2021
İmsak 04:12
Güneş 05:40
Öğle 12:36
İkindi 16:19
Akşam 19:21
Yatsı 20:44
Puan Durumu
Takımlar O P
1. Beşiktaş 34 72
2. Fenerbahçe 34 69
3. Galatasaray 34 66
4. Trabzonspor 35 60
5. Alanyaspor 35 55
6. Hatayspor 34 53
7. Gaziantep FK 34 51
8. Sivasspor 34 51
9. Karagümrük 34 50
10. Göztepe 35 47
11. Rizespor 34 42
12. Antalyaspor 35 42
13. Konyaspor 34 41
14. Ankaragücü 34 38
15. Malatyaspor 34 37
16. Kasımpaşa 35 37
17. Başakşehir 34 36
18. Kayserispor 34 35
19. Erzurumspor 35 34
20. Gençlerbirliği 34 32
21. Denizlispor 34 27
Takımlar O P
1. Giresunspor 31 63
2. Adana Demirspor 31 61
3. Samsunspor 31 61
4. Altay 31 57
5. İstanbulspor 31 57
6. Altınordu 31 53
7. Ankara Keçiörengücü 31 49
8. Ümraniye 31 47
9. Tuzlaspor 31 47
10. Bursaspor 31 43
11. Bandırmaspor 31 39
12. Boluspor 31 38
13. Balıkesirspor 31 35
14. Adanaspor 31 34
15. Menemenspor 31 31
16. Akhisar Bld.Spor 31 26
17. Ankaraspor 31 23
18. Eskişehirspor 31 8
Takımlar O P
1. Man City 33 77
2. M. United 32 66
3. Leicester City 32 59
4. Chelsea 32 55
5. West Ham 32 55
6. Tottenham 33 53
7. Liverpool 32 53
8. Everton 31 49
9. Arsenal 32 46
10. Leeds United 32 46
11. Aston Villa 31 44
12. Wolverhampton 32 41
13. Crystal Palace 31 38
14. Southampton 32 36
15. Newcastle 32 35
16. Brighton 32 34
17. Burnley 32 33
18. Fulham 33 27
19. West Bromwich 32 24
20. Sheffield United 32 14
Takımlar O P
1. Atletico Madrid 32 73
2. Real Madrid 32 70
3. Barcelona 31 68
4. Sevilla 32 67
5. Real Sociedad 32 50
6. Real Betis 32 49
7. Villarreal 32 49
8. Granada 31 42
9. Osasuna 32 40
10. Athletic Bilbao 31 38
11. Levante 32 38
12. Celta de Vigo 32 38
13. Cádiz 32 36
14. Valencia 32 35
15. Getafe 32 31
16. Deportivo Alaves 32 30
17. Real Valladolid 31 28
18. Huesca 32 27
19. Elche 32 27
20. Eibar 32 23
Günün Karikatürü Tümü
banner69
banner113
banner133